ACK UMCS Chatka Zaka

Najlepszy Plakat 2010 15 lutego w Akademickim Centrum Kultury UMCS "Chatka Żaka" nastąpiło oficjalne wręczenie nagród zwycięzcom w konkursie "PlakatON". Najlepszy Plakat Kulturalny w Lublinie 2010". Pierwsza nagroda przypadła pracy Michała Jadczaka pt. "Już się Ciebie nie boję, Otello!" wzmacniająca kampanię promocyjną Sceny Premier InVitro. Komisja konkursowa postanowiła drugim miejscem nagrodzić Sławomira Księżniaka za pracę "Lenica & Lenica". Trzecia nagroda przypadła Karolinie Józwik, która promuje Orkiestrę św. Mikołaja. Spośród nadesłanych prac postanowiono przyznać także trzy wyróżnienia. Nagrody rzeczowe przypadły plakatom Zbigniewa Sobczaka i Karola Grzywaczewskiego "atomy + bity" związanymi z Lubelskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych, Ewelinie Kruszewskiej za "Złote Mrówkojady 2010" promujące działalność "Kinoteatru Projekt" w lubelskim Centrum Kultury. Instytucja ta otrzymała także wyróżnienie za plakat "V-tego Festiwalu Teatrów Europy środkowej Sąsiedzi" Agnieszki Popek-Banach i Kamila Banach.
Obok otwarcia wystawy pokonkursowej i rozdania nagród mieliśmy okazję obejrzeć prace przewodniczącego jury PlakatONu, Wiesława Rosochy, Mistrza Plakatu Polskiego, nagradzanego na licznych festiwalach międzynarodowych, m.in. w Polsce, Japonii, Finlandii, USA. Rosocha obecnie zajmuje się plakatem, grafiką, rysunkiem, ilustracją i projektowaniem książek.
Iwona Hojdak

Mistrz plakatu o PlakatONie
Rozmowa z Wiesławem Rosochą, przewodniczącym jury konkursu "PlakatON. Najlepszy Plakat Kulturalny w Lublinie/2010". O wyborze pierwszej nagrody i poziomie lubelskich plakatów rozmawia Iwona Hojdak.

Iwona Hojdak: Jakimi kryteriami kierowali się jurorzy wybierając pierwszą nagrodę w konkursie PlakatON?
Wiesław Rosocha: Dokładnie takimi jakie są zawarte w paragrafie 5 regulaminu konkursu. Nie musieliśmy ich wypowiadać. Taka była jednomyślność wśród jurorów, że nie potrzeba było słów. Od siebie mogę tylko powiedzieć, że nagrodzony plakat ma obok siły przekazu artystycznego swego rodzaju samoświadomość gatunkowej nietrwałości. Oczywiście za sprawą jego autora, który przez nietypową formę prezentowania plakatu na ulicy przeprowadził dowód na jego ulotność, przemijalność materialną, bezbronność i samotność. Są to cechy gatunkowe, które najbardziej ujmują mnie w plakacie.
NI.H.: Jak ocenia Pan poziom lubelskich plakatów?
W.R.: Ocenić mogę tylko plakaty, które widziałem w konkursie, a to podobno jest 20 procent wszystkich jakie powstają w Lublinie w ciągu roku. Jeżeli jury na 40 plakatów dostrzega 10, to myślę, że jest to niezły wynik. Te dostrzeżone nie ustępują poziomem intelektualnym i warsztatowym tym co powstają w tej dziedzinie w Polsce i na świecie.
NI.H.: Jak lubelskie plakaty wypadają na tle plakatów warszawskich?
W.R.: Teraz nie ma podziałów na plakat lubelski, warszawski itd. Sądzę, że nie ma już nawet plakatów narodowych. Rozpoznać jeszcze można starych ale jarych mistrzów. Młodzi polscy projektanci odcinają się od tradycji polskiej szkoły plakatu, częściowo świadomie, bo się przeciw niej buntują, a najczęściej przez ignorancję, bo nic o niej nie wiedzą i czerpią wzory ze światowego designu. Króluje komputer i programy graficzne. Jeżeli temu towarzyszy, jak ja to nazywam, ,,własnoręczne" myślenie, to rezultaty są O.K. Takie myślenie dostrzegłem w najlepszych plakatach lubelskiego konkursu.
NI.H.: Obok wystawy PlakatONu została zaprezentowana Pańska twórczość. Co Pana skłoniło do wystawienia właśnie tych plakatów? W.R.: Jeżeli jestem poproszony o zrobienie wystawy, tam, gdzie sale galeryjne nie pomieszczą więcej niż 30 prac, mój wybór plakatów do ekspozycji jest podobny. Tak było i w tym wypadku. W tym zestawie plakaty pokazane w Chatce Żaka wisiały już wielokrotnie, są już więc ze sobą zgrane, lubią się nawzajem i są gotowe na ścianie przyjąć każdego sąsiada, bo wszystkie dobrze się znają.
NI.H.: Co zadecydowało, że zajmuje się Pan taką dziedziną sztuki jak plakat?
W.R.: Głównie zadecydował fakt istnienia w warszawskiej ASP legendarnej pracowni mistrza plakatu prof. Henryka Tomaszewskiego. Inne przyczyny z perspektywy lat nie są istotne.
NI.H.: Jak ocenia Pan rolę plakatu w sztuce?
W.R.: Oj, chyba się Pani nie doczeka satysfakcjonującej odpowiedzi na to pytanie. Nie jest moją rolą ocenianie znaczenia plakatu w rozwoju sztuki. Mnie to zresztą nie interesuje. Mnie interesuje rola plakatu tu i teraz i tu i teraz jestem pełen obaw o jego losy. Rozumiem, że gwałtowny rozwój nowoczesnych środków komunikowania bardzo ograniczył jego znaczenie, ale nie do przyjęcia jest instytucjonalny brak troski o jego stan. W Polsce z wyjątkową łatwością lekceważymy, wręcz niszczymy to, co jest naszą specjalnością, umiejętnością, do czego mamy talent, bo uważam, że mamy talent do projektowania plakatów. Cieszę się, że w Lublinie tak pozytywnie myśli się o plakacie.
NI.H.: . Co według Pana jest najistotniejsze przy tworzeniu plakatu?
W.R.: W dzisiejszych czasach najistotniejsze jest to, czy go dostaniesz do zrobienia. Reszta to "pestka".
NI.H.: Dziękuję za rozmowę.